به زيارت حائر ، به مثابهء مقاومتى فعال ، در برابر جلوگيرى و ممانعت از آن ( زيارت ) به شمار مىرفت و بالاخره شيعه در نتيجهء اين مقاومت ، بر بزرگ‌ترين قدرت ترور و وحشت كه تاريخ تا آن زمان به خود ديده بود ، فائق آمد . محافل و مجالس امامان معصوم ( عليهم السلام ) ، هيچ‌گاه از ياد شهيد و فضائل شهادت و لعن و نفرين بر قاتلان شهيد ، خالى نبود . در اين خصوص روايت قدّامهء بن زائدهء ثقفى از امام سجّاد ( ع ) ، در فصل‌هاى سابق از نظر گذشت . امام باقر ( ع ) نيز در قضيّهء شهادت و تشويق به زيارت شهيدان ، همچون پدر بزرگوارشان عمل مىكردند و سختىهاى زيارت را آسان مىشمردند و مىفرمودند : ثواب زيارت امام حسين ( ع ) ، به ميزان خوف و بيم از آن است . از جمله رواياتى كه در اين خصوص از آن حضرت نقل شده ، روايتى طولانى است كه محمّد بن مسلم ، از آن حضرت نقل كرده و گفته است : امام باقر ( ع ) به من فرمود : آيا به زيارت قبر امام حسين ( ع ) ، مىروى ؟ عرض كردم : آرى ، با ترس و بيم . حضرت فرمود : حتى اگر از اين ، سخت‌تر هم باشد ، پاداش زيارت به ميزان ترس و بيم آن است و هر زائرى كه در زيارت امام حسين ( ع ) ، بيمناك شود ، خداى متعال او را از خوف و هراس روز قيامت - روزى كه مردم در برابر عظمت پروردگار جهانيان به پا مىخيزند - ايمن مىسازد و با مغفرت و آمرزش از زيارت باز مىگردد و فرشتگان ، به او سلام مىدهند . . . « 1 » سپس امام باقر ( ع ) ، به شمارش پاداش زائر امام حسين ( ع ) در هر قدم كه بر مىدارد ، مىپردازد . در روايت سدير صيرفى كه از صرّافان بزرگ و بازرگانان كوفه در آن زمان بوده ، به نقل از آن حضرت آمده است كه گفت :

--> ( 1 ) . كامل الزيارات ، ص 127 ، شماره 5 .